Najważniejsze: temperament, nie wygląd
Dla osoby starszej najlepiej sprawdza się pies, który:
- jest spokojny w domu i chętnie dużo odpoczywa,
- nie ciągnie mocno na smyczy — szarpnięcie przy oblodzonym chodniku to realne ryzyko upadku,
- nie skacze na ludzi,
- dobrze znosi zostawanie sam na kilka godzin (wizyta u lekarza, zakupy),
- nie potrzebuje kilku godzin ruchu dziennie.
Rasa daje tylko ogólną wskazówkę. W każdej rasie zdarzają się psy spokojne i psy „z ADHD”. Dlatego tak ważne jest poznanie konkretnego psa przed decyzją.
Wielkość — ani za duży, ani za mały
- Duży, silny pies może przewrócić, gdy nagle rzuci się za kotem. Trudniej go też podnieść, wsadzić do auta czy wykąpać.
- Bardzo mały pies łatwo plącze się pod nogami — o potknięcie nietrudno, zwłaszcza w nocy, w drodze do łazienki.
- Często najwygodniejszy jest pies mały lub średni, spokojny, którego da się w razie potrzeby podnieść.
Szczeniak czy dorosły pies?
Szczeniak to miesiące nauki czystości, gryzienia, wczesnych pobudek i dużo energii. Do tego nie wiadomo jeszcze, jaki będzie miał charakter.
Dorosły albo starszy pies ze schroniska lub fundacji to dla wielu seniorów lepszy wybór. Jego charakter jest już znany — wolontariusze zwykle powiedzą, czy pies jest spokojny, czy ciągnie na smyczy i czy zostaje sam. Starsze psy często najdłużej czekają na dom, a są wdzięcznymi, spokojnymi towarzyszami.
Poproś o kilka spacerów zapoznawczych, zanim podpiszesz umowę adopcyjną. Dobra fundacja sama to zaproponuje.
Ile ruchu — uczciwie
Każdy pies potrzebuje wyjść kilka razy dziennie, przy każdej pogodzie — także w styczniu, gdy jest ślisko i ciemno o 16:00. Zanim zdecydujesz, sprawdź, ile ruchu potrzebuje pies, o którym myślisz, i zastanów się, czy dasz radę zimą.
- Szelki zamiast obroży i smycz, którą wygodnie trzymać, zmniejszają ryzyko szarpnięcia.
- Odblask albo lampka na szelkach na jesienne i zimowe wieczory.
- Buty z dobrą podeszwą i, przy oblodzeniu, nakładki antypoślizgowe — dla Ciebie, nie dla psa.
Koszty
Karma, szczepienia, preparaty na kleszcze, wizyty u weterynarza — także te nieplanowane. Starszy pies może z czasem potrzebować więcej opieki weterynaryjnej. Warto policzyć miesięczny budżet przed adopcją, a nie po.
Plan na gorsze dni
To pytanie, które warto zadać sobie na spokojnie: kto wyjdzie z psem, gdy ja nie będę mógł? Grypa, zabieg, kilka dni w szpitalu, wyjazd do rodziny.
- Umów się z rodziną lub sąsiadem, kto w razie czego przejmie spacery.
- Zostaw w widocznym miejscu kartkę: imię psa, karma i porcja, leki, telefon do weterynarza i do osoby, która się nim zajmie.
- Porozmawiaj z bliskimi, co stanie się z psem, gdyby Ty nie mógł się nim dalej opiekować. To trudna rozmowa, ale daje spokój — i Tobie, i psu.
Właśnie po to powstał GetWoof: łączy właścicieli psów z sąsiadami z tej samej dzielnicy, którzy chętnie wyjdą z psem na spacer — bez opłat. A jeśli na własnego psa to jeszcze nie ten moment, można zacząć od spacerów z psem sąsiada.
Jeśli masz problemy z równowagą albo chorujesz przewlekle, porozmawiaj z lekarzem o tym, jaki wysiłek jest dla Ciebie bezpieczny, zanim zdecydujesz się na psa.
Przydatne na początek
Kilka rzeczy, które ułatwiają życie seniorowi i psu — od wygodnych szelek po adresówkę z numerem telefonu.