Najpierw charakter, potem rasa
Listy „najlepszych ras dla dzieci” są w internecie wszędzie. Problem w tym, że rasa mówi o psie tylko tyle, ile średnio. W każdej rasie trafiają się psy spokojne i psy nerwowe. Dlatego zamiast pytać „jaka rasa?”, lepiej pytać „jaki pies?”. Szukacie psa, który:
- jest cierpliwy — nie reaguje nerwowo na hałas, piski i nagłe ruchy,
- szybko się uspokaja po zabawie,
- lubi dotyk, ale też potrafi sam odejść, gdy ma dość,
- ma poziom energii pasujący do Was — nie do tego, jacy chcielibyście być.
Energia — najczęstszy błąd
Pies pasterski albo myśliwski bywa wspaniałym kompanem dla aktywnej rodziny. Ale jeśli w tygodniu macie czas na dwa krótkie spacery wokół bloku, taki pies szybko się sfrustruje. A sfrustrowany pies podgryza, szczeka, niszczy. Zanim się zdecydujecie, sprawdźcie, ile ruchu naprawdę potrzebuje pies, o którym myślicie — i uczciwie porównajcie to z Waszym kalendarzem.
Wielkość — i duży, i mały mają swoje „ale”
Bardzo mały pies jest delikatny. Dziecko może go niechcący nadepnąć albo upuścić, a przestraszony maluch potrafi się bronić zębami. Duży, wesoły pies z kolei może przewrócić kilkulatka samym machaniem ogona. Dla rodzin z małymi dziećmi często najwygodniejszy bywa pies średni, spokojny i solidnie zbudowany — ale to tylko punkt wyjścia, nie reguła.
Szczeniak czy dorosły pies?
Szczeniak to urocze zdjęcia, ale też gryzienie wszystkiego (łącznie z rękami dzieci), siusiaki na dywanie i nieprzespane noce. Do tego nie wiecie jeszcze, jaki będzie miał charakter.
Dorosły pies ze schroniska albo z fundacji to często mądrzejszy wybór dla rodziny. Wolontariusze zwykle wiedzą, czy pies zna dzieci, jak reaguje na hałas i czy dobrze znosi dotyk. Wiele fundacji organizuje spacery zapoznawcze — skorzystajcie z nich i weźcie dzieci ze sobą.
Kto naprawdę będzie się zajmował psem?
Bądźmy szczerzy: obietnica „będę z nim codziennie wychodzić” od dziesięciolatka zwykle wytrzymuje kilka tygodni. Odpowiedzialność za psa zawsze spoczywa na dorosłych. Dzieci mogą pomagać — napełniać miskę, chodzić razem na spacery — ale plan musi działać także wtedy, gdy nikt z nich nie ma ochoty.
Zasady dla dzieci — zanim pies wejdzie do domu
- Nie przytulamy psa „na misia” i nie całujemy go w pysk — wiele psów tego nie lubi, nawet jeśli to tolerują.
- Nie przeszkadzamy psu, gdy je i gdy śpi.
- Pies ma swoje miejsce (legowisko, klatka), które jest „nietykalne” — tam może odpocząć.
- Gdy pies odchodzi, odwraca głowę, ziewa albo oblizuje się — to znaczy „mam dość”. Zostawiamy go w spokoju.
- Nie biegamy z piskiem przed psem i nie zabieramy mu zabawek z pyska.
Małe dziecko i pies nigdy nie zostają sami bez dorosłego — nawet z najłagodniejszym psem na świecie. To nie brak zaufania do psa, tylko zwykły zdrowy rozsądek.
Policzcie też koszty
Karma, szczepienia, odrobaczanie, preparaty na kleszcze, smycz, legowisko, czasem behawiorysta albo nieplanowana wizyta u weterynarza. Pierwszy rok z psem kosztuje zwykle więcej, niż się wydaje — lepiej to wiedzieć przed, a nie po.
A jeśli po tych wszystkich pytaniach wychodzi, że na własnego psa to jeszcze nie ten moment — dzieci mogą poznawać psy, spacerując z psem sąsiada. GetWoof łączy właśnie takich ludzi w tej samej dzielnicy.